Model spektralny to funkcja, która z widma odbicia wylicza wartość interesującego nas parametru — zawartość azotu, wilgotność, udział domieszki. Różnica między modelem laboratoryjnym i modelem terenowym nie leży w algorytmie, lecz w tym, jak zebrano dane, na których się uczył.
Zbiór referencyjny
Podstawą jest zestaw próbek z wynikiem analizy laboratoryjnej. Znaczenie ma nie liczba pomiarów, a rozpiętość: zbiór musi obejmować cały zakres wartości, które model ma później przewidywać, wraz z wartościami skrajnymi.
- Minimum kilkadziesiąt próbek na każdy poziom zmienności materiału.
- Pomiary z różnych lokalizacji, sezonów i partii surowca.
- Ten sam protokół pomiarowy dla wszystkich próbek referencyjnych.
Model nigdy nie będzie dokładniejszy niż metoda referencyjna, na której się uczył.
Przygotowanie widm
Surowe widmo zawiera efekty, które nie mają związku z badanym parametrem: rozproszenie na powierzchni, różnice geometrii pomiaru, dryf detektora. Przekształcenia wstępne usuwają te składowe, zanim dane trafią do modelu.
Miejsce na wykres lub zdjęcie
Podpis ilustracji. Ten sam blok obsłuży wykres, zdjęcie z pomiaru albo zrzut z aplikacji.
Walidacja
Wynik walidacji krzyżowej na tym samym zbiorze prawie zawsze wygląda dobrze. Wiarygodną odpowiedź daje dopiero zbiór testowy zebrany niezależnie — w innym terminie, na innym polu lub w innej partii surowca.
Miary, które warto raportować
Błąd średniokwadratowy predykcji (RMSEP), współczynnik determinacji oraz zakres, w którym model pozostaje wiarygodny. Bez podanego zakresu pierwsze dwie liczby nie mówią nic użytecznego.
Utrzymanie modelu
Materiał się zmienia — nowe odmiany, inne warunki uprawy, nowi dostawcy surowca. Model wymaga okresowego uzupełniania zbioru referencyjnego, inaczej jego dokładność spada bez ostrzeżenia.